Het zit er op. In AlHoceima is het opvallend veel rustiger dan een paar dagen geleden, het leger Franse, Nederlandse en Spaanse auto’s is uit het straatbeeld verdwenen. Ook de Nederlanders die we tijdens de laatste tentoonstellingsdagen spraken stonden al op het punt om te vertrekken. De zomer loopt ten einde en bij velen doemt het schrikbeeld van de bergen achterstallige post die thuis op de mat liggen.  

Op het moment van schrijven rijdt de RifTour bus in Nador de boot op. Vanochtend namen we afscheid van chauffeur Hans, gisterenavond al vertrok Anne-Marie Boer weer naar Nederland (welkom thuis Anne-Marie!) De crew valt uiteen, RifTour tourt niet meer door de Rif. Maar dit is niet het einde. Wij, en hopelijk vele bezoekers met ons, hebben genoten en geleerd van de tour. De bus gaat in elk geval dit najaar nog door Den Haag toeren. En dan? Wie weet… Hou de website in de gaten! Voor nu een laatste zonnige groet uit AlHoceima van de gastvrouwen m/v van RifTour.

door Stanly

De laatste twee dagen staan we in Imzouren in plaats van in Al Hoceima omdat de koning in Al Hoceima op bezoek is. Imzouren is een ietwat hectisch klein stadje en dat komen we op de eerste avond te weten ook: een kleine mensenmassa staat voor de deur en we hebben moeite om op te bouwen. Gelukkig komt er wat politie te hulp. Het blijft de hele avond dringen rond de bus. Hans hangt soms letterlijk aan de zijleuningen van de bus om de mensenmassa tegen te houden. Lees verder »

In Driouch, een van de plaatsjes die de bus onderweg van AlHoceima naar Nador aandoet, ontmoeten we Mustafa. Hij is in de twintig en brengt zijn zomer door in het huis dat zijn ouders in deze plaats hebben laten bouwen. Al snel blijkt echter dat dit niet de plaats is waarvandaan hij zelf als peuter naar Nederland vertrok. Wanneer hij vertelt over zijn geboortedorp beginnen zijn ogen te stralen. Het ligt niet ver van hier, in de bergen. Er is geen elektriciteit, geen stromend water, maar: “daar is de stilte pas écht stil! Dat moet je eigenlijk zelf ervaren.” Dat laatste laat ik me geen twee keer zeggen Lees verder »

door Anne-Marie Boer

Waarom verlaat iemand zijn land?

Uit avontuur.

Op zoek naar een veilige plek.

Op zoek naar werk en een beter leven.

De Rif, het berggebied in het Noorden van Marokko waar de tentoonstellingsbus nu al bijna 5 weken doorheen trekt, is arm. Veel mannen hier verlieten de streek in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw  op zoek naar werk en een inkomen om hun familie thuis te steunen. Lees verder »

Lees verder »

Taza 07-08-2009 > 08-08-2009

door Stanly

Op vrijdag 7 augustus zijn we uit Saidia naar Taza vertrokken. We hebben de weg via Oujda genomen door El Aioun en Taourirt. Dit is stevig doorkachelen door woestijnland met hier en daar boompjes en bergen in de verte. In Laayoune zijn we voor een kopje koffie gestopt en in Guenjir hebben we geluncht in restaurant Amsterdam. In de vroege avond zijn we bij Taza aangekomen en hebben we gezocht naar hotel Friouato, wat niet makkelijk te vinden was. Gelukkig vonden we dichtbij het hotel iemand uit Nederland die in Taza woont en hij heeft ons naar het hotel geleid. Lees verder »

Hans of Hassan?

Van alle RifTourers is hij het langst van huis. Op 29 juni vertrok hij al uit Nederland, met de bus. Op vier juli meerde hij aan in Marokko. En als de tour na dinsdag afgelopen is en wij allen ons weegs gaan, moet hij de 2464 kilometer tussen hier en Wateringen nog een keer afleggen. Hij heet Hans, maar hier in Marokko hebben we hem al snel Hassan gedoopt. Lees verder »

Door Fatima

Taza, de poort van de rif. Een stad waar ik altijd al wel een keertje heen wilde gaan. Ook een stad waarvan ik dacht dat er, behalve de hitte, niets te beleven viel. Volgens de bewoners hebben wij de hittegolf net gemist, het scheen er meer dan vijftig graden te zijn. Maar dat er niets te beleven viel, is niet waar. Lees verder »

door Stanly

Rustdag 01.08.2009

Op zaterdag in de morgen vertrekken we uit Berkane en gaan naar Saidia waar we hartelijk worden ontvangen door Habib en Yke, die ook in het boek Hollander in Marokko. Marokkaan in Nederland staan. Daar aangekomen trekken we onze nette kleren aan om met de ambassadeur van Nederland te gaan lunchen ter gelegenheid van de Riftour. Het is fijn om te weten dat er ook uit deze hoek een levendige belangstelling bestaat.

Saidia is een badplaats aan de Middelandse zee, waar veel Nederlandse Marokkanen op vakantie gaan. Aangezien dit onze doelgroep is, en Saidia een goede plek is om een beetje bij te komen, hebben we besloten om hier drie dagen met de bus te staan, in plaats van door te gaan naar El Aioun en Taourirt. Lees verder »

(kijk ook bij Equipe)

De crew van RifTour is niet altijd gelijk. In het begin waren we met tien man (m/v), in deze laatste weken zouden we nog maar met ons vijven zijn. Gelukkig kregen we versterking van gastheer Stanly. Verder kregen we in Berkane lokale assistentie van Adil en Mohammed. Zij dienden zich aan om de deur van de bus te bewaken; maar ze geven ook uitleg aan nieuwsgierige voorbijgangers en helpen opbouwen en afbreken. We zijn dan ook heel blij dat zij ons ook hier in Saidia willen helpen. De crew bestaat op dit moment dus uit de drie gastvrouwen (m/v) Fatima, Stanly en Femke, duizendpoot Sietske, buschauffeur (en man van de techniek) Hans, theatermaker Jaouad en tot en met vandaag dus Mohammed en Adil. Hier een foto. Een update over Saidia komt eraan!