door Stanly

De laatste twee dagen staan we in Imzouren in plaats van in Al Hoceima omdat de koning in Al Hoceima op bezoek is. Imzouren is een ietwat hectisch klein stadje en dat komen we op de eerste avond te weten ook: een kleine mensenmassa staat voor de deur en we hebben moeite om op te bouwen. Gelukkig komt er wat politie te hulp. Het blijft de hele avond dringen rond de bus. Hans hangt soms letterlijk aan de zijleuningen van de bus om de mensenmassa tegen te houden. Toch blijft de sfeer gemoedelijk, en de vele jongemannen die rond de bus staan zijn ongelofelijk bijdehand maar nooit meer dan dat. De tentoonstelling wordt zo nauwkeurig bestudeerd en iedereen blijft zo lang in de bus dat we uiteindelijk maar zo’n 270 bezoekers tellen. Ter vergelijking : op een gewone avond in een dorp waren er al gauw 400 bezoekers. Op deze eerste avond bereiken we het ‘recordaantal’ van 18 Nederlanders. En de familie van gastvrouw Fatima komt verspreid over twee dagen langs.  Na de avond eten we bij een leuk tentje aan de weg waar het personeel als een razende rondrent.

 Op de tweede avond wordt er gezorgd voor dranghekken en worden er bouwplaten uitgedeeld aan de kinderen. Een oude dame die de avond daarvoor ook al de drinkyoghurt van Anne-Marie heeft gepikt zet zich als een zoutzak neer op één van onze stoelen en drinkt wat water mee. De voorstelling van Jaouad verloopt goed en er wordt gelachen. We kijken met een tevreden blik terug.