De equipe van de Riftourbus bestaat uit een wisselend gezelschap.

Altijd aanwezig is Hans Hofman de buschauffeur. Hans rijdt de bus van plaats naar plaats en  bouwt de bus ’s avonds uit tot een waar theater zodat de show kan beginnen. (zie ook “We noemen hem Hassan!“)

�

Altijd aanwezig is ook Sietske de Boer,  ‘Chef de Mission’ in Marokko. Sietske informeert de autoriteiten ter plekke en regelt reis en verblijf voor de hele equippe.

Dit is Amar El-Ajjouri, hij treedt de eerste twee weken op bij de bus met een show van eigen hand: Geen woorden maar dadels.

En dit is Jaouad Ahidar, acteur en duizendpoot. Jaouad treedt de rest van de tijd op bij de bus en doet dat in het Nederlands of Berber of alles door elkaar. Jaouad  blijkt ook een begenadigd dorpsomroeper en interviewer. Reist zijn neef nu ook al mee?

De organisatoren van Rif Tour, Anne-Marie Boer en Annemarie Cottaar willen natuurlijk ook (eventjes) mee. Ze zijn te nieuwsgierig naar alle belevenissen om thuis alleen de website te bekijken.

De vier gastvrouwen die de bezoekers rondleiden en aan de tand voelen zijn:

Femke Stock (zij is er altijd)
Nadia Bouras (zij gaat de eerste 2 weken mee)
Aniek Smit (zij is er de eerste drie weken bij)
Fatima Ballah (doet de eerste week en de laatste 2 weken)

Om Fatima en Femke in de laatste weken bij te staan is er ook een gastheer ingevlogen:
Stanly Oomen (vanaf Berkane erbij)

Fatima, Aniek en Nadia stellen zich voor:

De vierde gastvrouw:

Op het filmpje op deze pagina stellen drie gastvrouwen zich voor. Nadia, Fatima, Aniek. Ikzelf liet als enige verstek gaan toen dit filmpje werd gemaakt. In ruil daarvoor ben ik de enige gastvrouw die de volle zes weken met RifTour meereist.

Mijn naam is Femke Stock, en net als de andere drie gastvrouwen doe ik in Nederland onderzoek dat ‘iets met Marokko’ te maken heeft: ik werk als promovenda aan de universiteit van Groningen. Ik interview volwassen nakomelingen van Marokkaanse en Turkse migranten – mensen die in Nederland zijn opgegroeid nadat hun ouders of grootouders zich hier gevestigd hadden. Ik vraag ze naar hun levensverhalen, en ben ook benieuw naar hun gevoelens van verbondenheid met meerdere plekken, groepen, mensen tegelijk. Het idee dat iedereen maar één plek heeft waar zij of hij zich thuisvoelt gaat voor bijna niemand op, en voor de mensen die ik spreek vaak al helemaal niet. Wat dat betreft vallen me steeds opnieuw de raakvlakken op met mijn eigen verhaal. Zelf ben ik op mijn negende met mijn familie van Duitsland naar Nederland verhuisd. In sommige opzichten een veel kleinere stap dan die van Marokko naar Nederland, in andere opzichten een heel vergelijkbare ervaring.

In de verhalen die mensen me in Nederland vertellen speelt Marokko vaak een rol. Alleen al daarom is het voor mij interessant om hier te komen kijken hoe het is, en hoe mensen hun zomervakantie in Marokko beleven. Vorig jaar was ik hier in mijn eentje, en toen zich dit jaar de gelegenheid voordeed om met RifTour mee te reizen greep ik die kans met beide handen aan. Wat ik het mooist vind, is dat ik nu niet primair met mijn eigen onderzoek bezig ben, maar met een project waar juist de mensen die we hier opzoeken baat bij hebben. Ik vind het elke keer weer geweldig om te merken hoezeer bezoekers het waarderen dat we helemaal uit Nederland zijn gekomen om hier dit stukje geschiedenis te laten zien; aan de migranten van het eerste uur, aan hun (klein)kinderen, en aan de mensen die nooit gemigreerd zijn maar vaak wel familie in het buitenland hebben. Sommige mensen bekijken de tentoonstelling in detail, anderen werpen een korte blik, regelmatig komt er iemand gezellig even napraten. Prachtig! Intussen leid ik mensen rond, in het Nederlands maar ook in het Frans, in het Duits of in mijn gebrekkige Arabisch, en luister ik graag naar alle verhalen over hun zomer in Marokko, hun leven in Nederland en hun herinneringen aan vroeger. Zo nu en dan kom ik iemand tegen die het leuk vindt om hier in Marokko of in Nederland eens af te spreken voor een ‘echt’ interview. Als dat geen win-win situatie is! Sommige mensen genieten voluit van hun tijd in Marokko, anderen beginnen toch alweer uit te kijken naar het einde van de vakantie. De een ziet zichzelf hier als toerist, de ander heeft het gevoel thuis te komen. Bij de meesten speelt het allebei wel een beetje. Ieder heeft zijn eigen unieke verhaal. Aan iedereen die de bus heeft bezocht: bedankt voor jullie aandacht en jullie verhalen! En aan iedereen die nog niet is geweest: check de route en kom langs!